ZIEK

Ieder jaar haal ik trouw een griepprik bij mijn huisarts. Maar waarvoor, dat weet ik niet. Want ondanks deze prik heb ik ieder jaar wel een aanval van de griep. Nu, u raadt het al: ook op dit moment is dit het geval. Goed, je komt er wel weer overheen, maar het probleem bij mij is, dat bij ziekte en zeer, mijn humeur er niet op vooruit gaat. Dus een waarschuwing betreffende dit stukje is wel op zijn plaats.
Vanwege mijn bedlegerigheid was ik namelijk in de gelegenheid om veel radio en tv te volgen. Nu kan ik u verzekeren, dat dit de koorts niet deed dalen, het omgekeerde was eerder het geval. Ondanks dit werd mijn aandacht toch naar een radio uitzending betreffende de hedendaagse politiek getrokken.
Het ging er namelijk over dat de politiek heden ten dage alleen nog uit oneliners bestond, een partij met visie bestond volgens de kenners niet meer. ‘Luisteren jullie dan eens naar ons’, brulde ik vanuit mijn ziekbed. Ik was amper uitgeroepen toen de slaapkamerdeur werd opengegooid en mevrouw mijn vrouw verschrikt met de koortsthermometer kwam aansnellen: vermoedend dat ik van de koorts aan het ijlen was geslagen. Gelukkig kon ik haar geruststellen en inmiddels had het programma een andere wending genomen.
Het ging er nu over dat de tweede man van France Télécom was vertrokken na een serie zelfmoorden binnen het bedrijf. Het telecombedrijf was in grote verlegenheid gebracht door de golf van zelfmoorden; de afgelopen anderhalf jaar pleegden 24 medewerkers zelfmoord. In hun afscheidsbrieven noemden ze veelal de slechte arbeidsomstandigheden. Dit door de vele reorganisaties waardoor de werknemers gestrest en gedemoraliseerd zijn geraakt. Dit alles natuurlijk ter ere van de topmensen en de aandeelhouders van dit bedrijf, zo waren mijn koortsige gedachtes en bijna wou ik het van woede weer uitroepen. Maar de gedachte aan de thermometer weerhield me hiervan. Hierdoor dwaalden mijn gedachten af naar wat eerder voor de radio was besproken.

Dat van de oneliners kwam nu, na het verhaal van het France Télécom, in een heel ander daglicht bij me te staan. Want wat nu oneliners heet, dat gebruikte men in het verleden als ‘vaste uitdrukkingen’. Aan den lijve heb ik dit namelijk ondervonden. Mijn moeder was namelijk een kei in dit soort uitdrukkingen. Steevast kreeg ik te horen: ‘wie niet werkt zal ook niet eten.’ Nu, ik vertel niets nieuws, dat aan mijn lichaamsbouw duidelijk is te zien dat ik keihard heb gewerkt. Al had ik soms twijfels, want bij de door haar gebruikte opmerking, ‘er is door werken nog nooit iemand doodgegaan’, sputterde ik toch tegen, dat ik liever niet het risico hiervan liep. Ja, en nu mijn moeder er niet meer is kan ik haar helaas niet vertellen dat ik het gelijk, gezien de zelfmoorden, toch aan mijn zijde had. Maar veel tijd om hierover na te denken had ik niet meer, want als patiënt was het de hoogste tijd voor een gezondheidsslaapje.
Echter na een verkwikkend slaapje werd ik toch weer onrustig wakker. Ook de inname van medicijnen met een vitamine drankje brachten geen verandering in mijn onrust. Dus tijd om mijn gedachten op een ander spoor te zetten en zo zocht ik verpozing bij de tv. Maar dat had ik beter niet kunnen doen, want na het opwarmen verscheen meteen mijnheer Pechtold van D66 in beeld. Hij durfde als democraat, zonder beraadslaging met de bevolking, te beweren dat het een schande was dat de 55 plussers van dit moment niet hoefden bij te dragen aan de crisis en zij rustig met 65 van hun AOW kunnen gaan genieten. Of het nu van deze opmerking kwam of van de medicijnen, al zou een combinatie van die twee ook nog kunnen, maar ik schoot vuur. Hoe durf je de stakkers te pakken die zijn groot gebracht met de angsten van: ‘in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen, je moet werken als een paard, voor de prins werken, titanenwerk leveren, men moet werken zo lang het licht is,’ en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan. Ja, toen was ik inmiddels toch weer zo kwaad dat ik begon te schreeuwen: hoe durft deze met ellebogen werkende man dit van onschuldige mensen te beweren? Zij hebben deze crisis niet veroorzaakt pak degene die dit wel gedaan hebben. Maar nee, dit moet weer met kunst en vliegwerk opgelost worden, want het zou volgens mijnheer Pechtold te gek zijn als iemand op zijn 65^ste de kroon op zijn werk zou zetten. Nee, hij weet natuurlijk ook ‘wie niet steelt of erft, die blijft werken tot hij sterft.’

Inmiddels kwamen, van drift, de medicijnen en het drankje uit mijn neus en oren. Toch had dit een genezende werking want ik was niet ziek, maar deze maatschappij.

Cor Edelenbosch