Terug

VRIJHEID

Vrijheid is het grootste goed wat je als mens kunt hebben. Te pas en te onpas wordt er in dit land dan ook geroepen: dat onze vrijheid bedreigd wordt. Ja, om dit allemaal te bewaken daarvoor hebben we inmiddels een politieke partij die zegt dat zij hiervoor opkomen. Maar of we daar nu zo blij mee moeten zijn daar heb ik grote twijfels bij.

Toch begon het in de jaren zestig van de vorige eeuw allemaal met de beste bedoelingen. Hierbij namen de provo’s, als aanhangers van het geweldloze anarchisme, het voortouw. Alle autoriteit moest verdwijnen, de maatschappij moest democratiseren en zelfs de vrije liefde werd gepromoot. Toeval of niet, ook allemaal punten waar de PSP zich voor inzette. Maar inmiddels zijn we ruim veertig jaar verder en wordt het eens tijd om de balans op te maken.

Door de bezetting van het Maagdenhuis in 1969 werd er bereikt dat er inspraak kwam in het universiteitsbestuur. Ook de vakbonden kwamen met hun eis voor meer zeggenschap voor de werknemers en hierdoor ontstonden ondernemingsraden. Het was een begin, want veel stelde het allemaal niet voor. Men mocht beslissen of het closetrolletje aan de linker- of de rechtermuur kwam te hangen. Enige inspraak in het productieproces, benoeming van bestuurders en directieleden daarvan is heden ten dage nog steeds geen sprake. Maar daar heeft dan ook geen enkele partij of organisatie zich voor ingezet. Het resultaat: nog steeds is er een elite die alles bepaalt en ons stort in de ene na de andere crisis! Natuurlijk niet vergetend om zich zelf te verrijken. Om het volk zoet te houden heeft men zich nu toegelegd op het geluk van het ‘vrije woord’.

Maar wiens vrije woord is dit nu eigenlijk? Nu, niet die van het volk, dat is zeker. Duidelijk is dit te merken aan de Partij Van de Vrijheid (PVV). Bij hun gaat het alleen om hun woord en iedere andere mening wordt belachelijk gemaakt en als ze mogelijkheden hadden, dan zou je worden verbannen of opgesloten. In hun ogen ben je namelijk al heel snel knettergek en die mensen moet je weren uit de maatschappij. Eén ding is zeker, hun ideeën doen het goed, zie de uitslag bij de Europese verkiezing, bij veel mensen. Dus dat is wat deze schijnvrijheid ons brengt.

Iedere dag kun je namelijk merken wat dit bij mensen heeft veroorzaakt. We leven, ondanks deze vrijheid, in een maatschappij waar mensen in het openbaarvervoer, op ambulances, brandweer, verkeersregelaars enzovoort zich constant moeten verweren tegen bedreigingen. Om het systeem in stand te houden moet men overal camera’s plaatsen, want ondanks de vrijheid vertrouwt niemand elkaar meer. Het is dus geen maatschappij van vrijheid geworden maar één van egoïsme waar degene met de grootste bek het voor het zeggen heeft.

Om een maatschappij te creëren die de ware vrijheid behelst daar komt namelijk heel wat meer bij kijken. Ja, zelfs een tikkeltje anarchisme. Want wie in vrijheid wil leven, die wil zelf niet onderdrukt worden en dat houdt automatisch in dat je ook niet een ander wilt onderdrukken. Om dit werkelijk te bereiken zullen we terug moeten naar de basis en dat is, met al deze egoïsten, al moeilijk genoeg. Maar als we werkelijk vrijheid willen, dan zullen we ons eerst moeten richten op solidariteit!

Volgens mij ligt hier een mooie taak voor de PSP’92 om dit te propaganderen.