Terug

GEACHTE MINISTER KOENDERS,

Samen met uw collega’s bent u 100 dagen door het land getrokken. Helaas lijkt dit aan mij voorbij te zijn gegaan, want ik heb niemand ontmoet. Maar niet alleen aan mij, ook mijn partijgenoten van de Pacifistisch Socialistische Partij’92 (PSP’92) zijn aan uw aandacht ontsnapt. Toch bruisen wij van de ideeën en deze hadden wij graag met u willen delen. Dus komt Mohammed niet naar de berg, dan komt de berg naar Mohammed.

Laten wij eerst onze blijdschap kenbaar maken. Na eerst een minister van  Ontwikkelingssamenwerking zonder portefeuille gehad te hebben zijn we nu weer in de gelukkige omstandigheid van een minister met portefeuille. Al moeten we ons hier ook weer niet blind op staren want geld biedt niet voor alles een oplossing. Soms is het beter om uit te gaan van de mens, want ieder mens heeft recht op een volwaardig bestaan. Helaas zijn we nog steeds niet in staat om dit te verwezenlijken.

Op dit moment zijn 800 miljoen mensen ondervoed en zelfs twee miljard mensen hebben voedingsproblemen. Nu schrijf je dit gemakkelijk op, maar als je hierover na gaat denken, dan huilt je hart. Ondanks de afspraken die te pas en te onpas over dit schrijnende probleem worden gemaakt, lukt het niet om de opgelegde normen te halen. Niet te weinig voedsel is het probleem, maar we zijn niet in staat om dit eerlijk te verdelen. Ja, en helaas wonen de daders in de rijke landen. Door middel van importheffingen en exportsubsidies houden we onze eigen markt in stand en daarmee de ongelijkheid. Natuurlijk gaat dit ten koste van de arme landen. Eigenlijk zouden wij dan ook vervolgd moeten worden wegens misdaad tegen de menselijkheid. Omdat dit niet zal gebeuren zal ons, en het kan kort of lang duren, toch de rekening gepresenteerd worden. Dan kunnen we ons niet meer verschuilen achter: we wisten niet dat het zo erg was!

Dat het erg is dat is zeker, maar steeds meer horen wij geluiden in ons land dat de ontwikkelingshulp van ons land omlaag kan. Ja, er zijn er zelfs die het helemaal willen afschaffen. Voor u dus de moeilijke taak om niet alleen te helpen maar ook om mensen bewust te maken van de noodzaak van deze hulp.

Bescheidenheid past ons, maar toch denken wij als PSP’92 dat wij u kunnen helpen met dit dilemma. Wij hebben dan ook het volgende voostel: schaf de hulp van 0,8% van het Bruto Nationaal Product (BNP) af. Daarmee zijn we af van het denken in geld en dan schakelen we over naar een systeem van ‘percentage van gewicht’. Dan slaan we twee vliegen in één klap. In de landen waar honger heerst, hebben ze ondergewicht en wij gaan op den duur te gronde aan overgewicht. Ja, ook ik ben er mee behept, maar ter zake. Van dit gezamenlijke overgewicht wordt een percentage bepaald en dat schenken we aan hen die het nodig hebben. Dit percentage kan fors hoger zijn dan het nu gebruikelijke percentage en zo wordt er dus meer geholpen. Zij die nu graag willen, dat het percentage omlaag gaat zullen als een gek op dieet gaan om het bedrag te drukken. Maar hier snijd het mes aan twee kanten, door de gewichtsreductie worden de kosten van de gezondheidszorg lager en kunnen we dit eventueel nog gebruiken als hulp. Al zal dit, naar ons idee, niet eens nodig zijn want alleen het probleem van het overgewicht zal voldoende zijn om tot een eerlijke verdeling te komen. Mocht u nog met vragen zitten dan kunt u natuurlijk altijd een beroep op ons doen.

Met kameraadschappelijke groet,

Cor Edelenbosch