Terug

GEVEN

Eigenlijk behoor je het nu over de kredietcrisis te hebben. Maar geld interesseert me niet zo en eigenlijk wil ik dit graag zo houden. Daar komt nog bij, dat ik opgevoed ben met de leuze: ‘het is beter te geven dan te ontvangen.’ Dus ga ik het daar maar eens over hebben.

Want in de vorige SI heb ik me nogal verbaasd over het artikel, ‘om Sinter Klaas en zijn Pieten af te schaffen’. Nu was het nog al vroeg in het jaar om daar al aandacht aan te besteden, maar inmiddels zijn de winkels ook al weer tot het aanbieden van chocolade letters en pepernoten overgegaan, dus kan ik ook mijn mening over dit fenomeen wel ventileren. Ja, ik durf zelfs te beweren, dat ik aangaande dit punt dezelfde mening ben toegedaan als het oud-lid van de PSP mevrouw Rita Verdonk. Ook ik vind, dat we dit feest moeten koesteren. 

Mijn liefde voor dit feest komt voort uit mijn jeugd en is ook op de huidige jeugd van toepassing. Als kind heb je totaal geen besef van het feit, dat het gaat over een oude heer met knechten. Er is maar één ding belangrijk en dat zijn de cadeautjes. Dus als je iets op dit feest hebt aan te merken dan is het dit wel. Cadeautjes wakkeren de ‘hebzucht’ aan en de gevolgen hiervan zien we nu terug in de kredietcrisis. Maar terug naar de Sint, het is tenslotte een kinderfeest en tijd om te laten zien hoe kinderen hier tegenaan kijken.

Inmiddels ben ik op een leeftijd dat ik weer wat kinds begin te worden en bekijk ik het nog steeds zoals ik dit in mijn prille jeugd deed. Als iemand namelijk aan mij vroeg: ‘wat wil je later worden?’ antwoordde ik steevast: Zwarte Piet. Dit leek me namelijk het mooiste beroep wat er was. Toen dan ook de tijd daar was, dat ik voor een beroepsopleiding moest kiezen was er voor mij dan ook maar één school en dat was de Zwarte Pietenschool.

Volgens mijn moeder zou ik echter op deze school niet worden toegelaten. Dit was niet vanwege mijn huidskleur maar door mijn lichaamsbouw. Met zo’n postuur zou het namelijk niet mogelijk zijn om af te dalen in een schoorsteen en hier zat iets in. Maar toch gaf ik de moed niet op en koos ik zodoende voor het beroep van metselaar. Dan kon ik schoorstenen metselen en de kanalen iets ruimer houden. Echter in dit beroep was je ook een knecht en er bleef, door de komst van de centrale verwarming, weinig metselwerk voor schoorstenen over. Ja, en hier ging het in het artikel eigenlijk over namelijk de schande van het knecht zijn.

Nu, als je als politieke partij serieus genomen wilt worden dan is er nog wel iets anders te doen. Iedere dag gaan er namelijk miljoenen knechten naar hun werk. Velen staan niet te springen en lachen ons ook niet toe. Nee, ze hebben namelijk geen enkele invloed op hun werkzaamheden en moeten braaf slikken wat hun werkgever hun opdraagt. Als socialistische partij kunnen we ons daar beter druk om maken. Maar vandaag doe ik dit nog niet. Want inmiddels heb ik de smaak van het schrijven zo te pakken, dat ik alvast een paar rijmen ga schrijven.

Cor Edelenbosch