Vaak heb ik me afgevraagd: waarom is het voor ons als partij zo moeilijk om in het nieuws te komen? Het kan niet liggen aan onze standpunten want die zouden er zeker voor in aanmerking komen. Dus kan het alleen gelegen zijn in het feit dat wij ons niet, net zoals andere partijen, verlagen tot het aanwijzen van zondebokken. Als pacifistisch socialisten kiezen wij voor een maatschappij waaraan iedereen mag deelnemen. Maar net toen ik de hoop wilde opgeven om te blijven meedoen, om onze taak tot een goed einde te brengen, kwam ik op Internet eindelijk een artikel over ons tegen. Dit heugelijke gebeuren wil ik jullie natuurlijk niet onthouden en zal het dan ook hierbij plaatsen.

WAT IS EEN LEVEN ZONDER IDEALEN?
De PSP '92
Je hebt nachtkaarsjes die uitdoven en je hebt ze die tot treurens toe een minuscuul klein lichtje blijven geven waar niemand iets aan heeft. Groen Vrij behoorde tot de eerste categorie en thans zijn wij aanbeland bij een klassieke vertegenwoordiger van categorie 2. Het klassieke verhaal: een fusie van de partij met andere partijen tot een grote partij, een klein groepje is het er niet mee eens en gaat door als een bij voorbaat kansloos splintergroepje. Om vervolgens in de tijd stil te blijven staan, om precies te zijn 15 jaar nu, of eigenlijk 30 jaar.

Een blikje op de website van het clubje. Een heleboel linkse inmiddels lamgetrapte open deuren die nog maar eens een schopje nakrijgen.

Geen enkele keer wordt ingespeeld op de actualiteit, alleen maar uitgekauwde jaren '70 clichés. 'Het gaat niet goed met de wereld', 'Er moet een rechtvaardiger verdeling komen'. En uiteraard zijn Geert Wilders en wijlen Pim Fortuijn echte racisten. Waag het niet om dat te ontkennen. Dan ben je er zelf ook een!

De linkse partijen in de Tweede Kamer krijgen uiteraard allemaal een flinke sneer. Ze heulen allemaal met de rechtse vijand. Uiteraard geen goed woord over Groen Links. En de SP is helemaal niet 'sosjalisties', maar 'sosjaal-demokraties' en dus uit den boze. Dat de club van kameraad Marijnissen zo ongeveer dezelfde standpunten erop nahoudt, maar dan wel toegespitst op de actualiteit wordt gemakshalve maar over het hoofd gezien.

Ja, een vrij gezichtsloos clubje. Foto's met de vriendelijke vaderlijke glimlach zoals kameraad Jan die wel op de SP-website laat zien blijven achterwege. Desalniettemin: marginaal en daarom een plaats op de weblog van Steev en Totztov waardig. Wij wensen de partijbonzen Aris Kon, Cor Edelenbos, en Daphne van der Werf veel plezier toe met hun hobby en dat het bier, dat waarschijnlijk in kratjes in het zolderkamertje/partijkantoor staat opgestapeld maar mag smaken tijdens de vergaderingen!

Gepubliceerd op 6-9-07 om 17:22 in Politiek | Permanente link Website http://steev.web-log.nl/

Na lezing, en ik weet dat dit mijnerzijds niet zo’n goede opmerking is, voelde ik mij toch wat in de kuif getast. Oh ja, ik bedoel hierbij niet de verkeerde spelling van mijn achternaam. Nee, ik heb het over, ‘dat de tijd 30 jaar stil staat’. Nu kan ik alleen voor me zelf spreken, omdat ik dit van andere partijgenoten niet weet, maar voor mij staat de tijd al meer dan 100 jaar stil. In mijn hart ben ik namelijk nog steeds een aanhanger van Ferdinand Domela Nieuwenhuis.

Ondanks dat ik het niet persoonlijk heb meegemaakt ben ik er van overtuigd, dat het socialisme en de daaruit voortkomende vredesbeweging, zoals toen verkondigd, tot een betere wereld zal leiden. Daar blijf ik me dan ook voor inzetten, want alle zogenaamde socialistische- of sociaal democratische partijen die hierna zijn gekomen hebben, om aan het systeem mee te kunnen doen, hun principes verraden. Maar het verwijt, dat wij zijn blijven stilstaan, dat krijg ik nogal eens te horen. Dit blijft vreemd omdat dit nooit gezegd wordt van het kapitalistische systeem.

Eigenlijk is dit systeem er in de loop der jaren alleen maar gruwelijker op geworden. Want hoe is het mogelijk, dat depressie een zo’n groeiend probleem is in welvarende landen? In plaats dat de toegenomen welvaart meer vrede en persoonlijke vrijheid brengt, krijgen we steeds meer depressieve mensen. Ja, en dan kan je wel ophouden om vrede en welvaart na te streven. De overheid voert dure reclamecampagnes om de depressie te bestrijden. Een miljoen Nederlanders slikt namelijk een pil tegen somberheid of angst. Er zijn mensen zo depressief dat ze niet meer kunnen leven. Maar vreemd genoeg is er een sterk groeiende groep mensen met lichtere depressieve klachten. Vaak wordt gezegd dat zij zich aanstellen: maar is dit wel zo? Veel van deze mensen werken juist hard aan zichzelf. Ze doen dus precies wat de maatschappij van ze vraagt. Dus het woord depressie heeft er een betekenis bij gekregen. Het staat nu voor niet weerbaar, niet succesvol genoeg. Er lijkt dus een verbod te rusten op somberheid, in de zin van te weinig ondernemingslust.
Deze trend heeft alles te maken met de concurrentiemaatschappij. In plaats van een sociale samenleving worden we allemaal individuen die alleen met zichzelf te maken hebben. Dus van een maakbare samenleving naar het maakbare individu. De depressie industrie zegt dan ook, dat je je innerlijk steeds moet verfraaien. We mogen geen scheve neus meer hebben maar ook geen scheve geest.

De verantwoordelijkheid voor ‘geluk’ wordt steeds meer bij de mensen zelf gelegd. Het is dan ook gemeen om dan te zeggen dat mensen kleinzerige zeurpieten zijn. Niemand kan er namelijk wat aan doen, dat er velen zijn die veertig uur in de week geestdodend werk moeten doen en zich daar niet fijn bij voelen. Maar er zijn er ook die niet aan alle verwachtingen kunnen voldoen. Die niet zo weerbaar zijn, die niet het maximale uit hun mogelijkheden weten te halen. Dit alles dankzij de te ver doorgevoerde liberale marktmaatschappij.

Dit is dan ook de reden dat mensen steeds meer naar pillen grijpen. Daarom pleiten wij voor een samenleving met sociale rechtvaardigheid en daar kan ik niets oubollig aan vinden. Graag had ik dit bovenstaande schrijver/schrijfster dan ook laten weten. Maar als je zo bevooroordeeld bent, dan ben ik bang dat dit geen effect heeft. Maar tevens dat het risico aanwezig is, dat er dan niet meer over ons geschreven wordt. Want als ik het goed begrepen heb, dan is het niet belangrijk wat ze over je schrijven als ze maar over je schrijven.